درون کارخانه دیجیتالی
 

 

در سال‌های اخیر، دنیای صنعتی به‌شدت با دیجیتالی شدن درگیر شده است. در درجه اول باید گفت، برنامه‌ریزی انتقادی، انبارداری، مدیریت انبارداری و پروسه‌های لاجیتسکی از طریق ERP و سیستم اجرایی کارخانه‌ها (MES) خودکارسازی و ساده‌سازی شده است. البته این دستاوردها به کانال‌های دیجیتالی که به جای توسعه عملکرد سنتی عملکردهای مستقل کارخانه‌ها را به روش گسترده‌تری پشتیبانی می‌کنند، محدود می‌شوند. اما با گذشت سال‌ها اکنون کارخانه‌ها در شرایط ایده‌عالی هستند و می‌توانند از مزایای دیجیتالی شدن بهره‌مند شوند. ظهور سنسورهای هوشمند پیچیده، هوش مصنوعی، داده‌های بزرگ و رباط‌هایی که با ارتباطات گسترده ابری با هم ترکیب شده‌اند، بستر جدیدی است برای کارخانه‌ها که با یکپارچگی کامل می‌توانند به‌سرعت محصولات را با توجه به نیاز هر مشتری و پاسخ‌گویی بی‌درنگ به‌منظور تغییر نیازها و گرایش‌ها، هماهنگ کنند. کارخانه‌های تماماً دیجیتالی می‌توانند برای توسعه بهره‌وری، رشد مالی و عملکردی، خروجی، و به اشتراک‌گذاری بازار به اندازه بهبود کنترل سراسر زنجیره تامین مانند یک کاتالیزور عمل کند. در این حالت کارخانه‌‎ها همچنین افزایش امنیت و ثبات محیطی را رشد می‌دهند.

دیجیتالی کردن و سفارشی‌سازی

برخی از وب سایت‌ها درمورد امکانات کارخانه‌های دیجیتالی صحبت کرده‌اند. در حقیقت، مصداق مفاهیم کارخانه دیجیتالی در کارخانه‌های آلمانی قابل مشاهده است. اگرچه بیشتر از ۹۰ درصد از پاسخ‌دهند‌گان نظرسنجی به‌عمل آمده گفته‌اند که مبلغی را به کارخانه‌های دیجیتالی اختصاص داده‌اند، این سرمایه‌گذاری‌ها عمدتاً برای مستقل شدن یا تنها برای بخشی از تکنولوژی‌های یکپارچه هستند و در نهایت تنها ۶ درصد از شرکت‌ها کارخانه‌هایشان را کاملاً دیجیتالی کرده‌اند.

با این‌حال، شاید جذاب‌ترین مطلبی را که می‌شود از این نظرسنجی استخراج کرد اینست که علیرغم ترس کاربران از دیجیتالی شدن، کارخانه‌ها کم‌کم متوجه پتانسیل‌های استراتژیک خود که سابقا نیاز به بازبینی مجدد داشت، می‌شوند. اما این بدان معنی نیست که ملاحظات تاکتیکی خیلی دور از ذهن تولیدکننده‌ها است. ۹۸ درصد از پاسخ‌ها هنوز دیجیتالی‌سازی را راهی برای افزایش بازدهی تولید می‌دانند. اما درعین حال، ۷۴ درصد از شرکت‌ها منطقه‌بندی (به معنی اینکه قادر هستند کارخانه‌هایشان  را در بازاری که محصولاتشان فروش می‌رود و به آن‌ها فرصت رشد و بهبود سطح خدمات خود را می‌دهند، توسعه دهند) نامیده می‌شوند و این دلیل اول برای سرمایه‌گذاری‌های دیجیتالی می‌باشد. علاوه براین، در این پرش ناگهانی از دوران گذشته، امکان هماهنگ کردن آنی محصولات به منظور یکپارچه‌سازی ترجیحات مشتریان و همچنین برای ارائه آپشنی به مشتری برای ساخت مشخصات ظاهری محصول خود به‌منظور تصمیم‌گیری بهتر و قوی‌تر برای محصول نسبت به هزینه‌های بالای کارگر، وجود دارد.

درحقیقت تنها ۲۰ درصد از پاسخ‌دهندگان در حال‌حاضر برنامه تغییر مکانی تجهیزات کارخانه خود را به کشورهای آسیایی، اروپای شرقی و آمریکای‌شمالی با دستمزدهای پایین‌تر دارند و حدود ۸۰ درصد از آن‌ها به‌دنبال اروپای غربی (جایی که بیشترین درصد مشتریان را دارد) برای ظرفیت کارخانه دیجیتالی جدید خود هستند. “کارخانه‌های سرعت” آدیداس که  سال گذشته در آلمان و امسال در آتلانتا تاسیس شد، مدرکی بر این گفته می‌باشد. در این تجهیزات، خطوط تولید اتوماتیک که توسط برنامه‌نویسان انسانی مدیریت و توسط شبکه‌هایی که بر زنجیره تامین شرکت‌های لباس ورزشی در سراسر دنیا نظارت دارند، تغذیه می‌شود، قادر به ساخت یه جفت کفش گران‌قیمت که با توجه به نیاز مربیان از شروع تمرین تا حدود ۵ ساعت سفارشی‌سازی شده است، هستند.

به‌طور‌خاص، از کارخانه‌های سرعت انتظار می‌رود، زمان طولانی برای آغاز طراحی کفش‌های جدید را بسیار کوتاه کند و به آدیداس این اجازه را بدهد تا به علایق مشتری سریع‌ترین پاسخ را بدهد.

مدرن‌سازی ستون اصلی فناوری

بعضی از بخش‌های اصلی فناوری همچنان با نرم‌افزارهای قدیمی که اصالتاً برای شکل‌دهی برنامه‌ها و آدرس‌های پایه‌ای و ناکارآمد عملیاتی طراحی شده‌بودند، درگیر هستند. با پیوستن این داده‌های مجزا و شبکه‌های تحلیلی، از طریق سنسورها و ابرها، در یک زیرساز کلی، این امکان برای اجزا، ماشین‌آلات، مدیران تولید، وسایل حمل‌و‌نقل و کارگران خطوط ترکیبی به‌منظور ادامه ارتباط با یکدیگر و اکوسیستم‌های توسعه‌یافته در زمان واقعی وجود دارد و همچنین زمان پروسه تولید را از ابتدا تا انتها کوتاه کرده و نگهداری تجهیزات را نیز مجهز می‌کند. بیشترین تاثیر کارخانه‌های دیجیتالی در آینده از گسترش‌های قابل مشاهده که الان درحال تکامل هستند مشخص می‌شود، زمانی که ERP سنتی را کنار گذاشته باشند مانند رباط‌هایی که می‌توانند به‌جای یادگیری در زمان برنامه‌نویسی در حین تکرار پروسه یاد بگیرند. این امکانات به کارگران این فرصت را می‌دهد تا ماشین‌آلات را به‌منظور انجام مسئولیت‌های همزمان، و تغییر انعطاف‌پذیر رباط از یک کار به کاری دیگر به عنوان فعالیت‌های اصلی کارخانه، آموزش دهند. مثال دیگری که می‌توان گفت، هواپیماهای بدون سرنشین هستند که می‌توان از آن‌ها در انتقال سریع قسمت خراب شده به پایگاه مونتاژ برای نظارت تصویری هواپیما و عملکرد تجهیزات استفاده کرد.

درک موانع

یکی از سرسخت‌ترین موانع بر سر راه موفقیت کارخانه دیجیتالی چیدمان خود نیروی کار است. این نوع پیشرفته رویکرد تولید نوع کاملی از مدل انسانی – ماشینی را ارائه می‌دهد که البته نیروی کار و یا تولیدکنندگان زیادی هنوز برای آن آماده نیستند. از نگاه ما، درک تاثیر دیجیتالی شدن بر کارکنان حداقل به مهمی محاسبه سود مالی کارخانه دیجیتال است. کارکنانی که به وسطه ورود فناوری جدید احساس می‌کنند نادیده گرفته می‌شوند، یا آن دسته از کارکنانی که برای کار کردن محیط جدید مجهز نشده اند، می‌بایست درجهت موفقیت کارخانه با تغییرات آن سازش کنند. از این زاویه، شرکت‌ها کاملا به آماده نبودنشان برای دیجیتالی شدن آگاهند. براساس آمارهای ما، تقریبا نیمی از کارخانه‌ها معتقدند که کارکنانشان هنوز پذیرای تغییرات دیجیتالی نیستند و بخشی دیگر فکر می‌کنند شرکت‌شان دچار فقدان فرهنگ دیجیتالی است. یکی از راهکارها اینست که به کارکنان آموزش مجدد داده شود تا بتوانند بیشتر به تجهیزات خودکار برنامه‌ریزی کارخانه، داده‌گرا و آگاه باشند. راهکار دیگر اینست که برنامه‌های آموزشی-دولتی را حمایت کنند و افرادی را که می‌توانند با تجهیزات کارخانه دیجیتال بیشتر هماهنگ شوند را استخدام نمایند. به بیان دیگر، تولیدکننده‌ها نمی‌توانند نسبت به این تغییرات خنثی باشند، اما در عوض می‌توانند مهارت‌های لازم را به کارکنانی که درحال حاضر دارند و کارکنان آیندشان آموزش دهند و این یعنی آموزش‌گرا عمل کنند. اما این کار به تنهایی کافی نیست. مدیران ارشد باید حرکت به سمت دیجیتالی شدن را حمایت کرده و به کارکنان القا کنند که می‌توانند از فناوری جدید سود ببرند و آشکارا درون سازمان نوعی اعتماد و پذیرش را برای استراتژی جدید به‌وجود بیاورند.

مدیران اجرایی نیز باید به این نکته تاکید کنند که کارکنان همچنان که بهره‌وری را گسترش می‌دهند دیگر کارهای تکراری، سختی کار، و ناامنی را تجربه نخواهند کرد. کارکنان نه تنها ممکن است از مزایای محیط تمیز داخل و خارج کارخانه لذت ببرند بلکه ممکن است حقوقشان نیز افزایش یابد. تقریبا نیمی از شرکت‌هایی که در این نظرسنجی شرکت کرده بودند اعتقاد داشتند که درآمد مورد انتظارشان در کارخانه دیجیتالی افزایش یافته و مابقی معتقدند که توانایی کارکنان به ماندن در شغل‌شان بیشتر شده است. ۸۶ درصد انتظار دارند که به‌طور کلی تعداد ساعات کار کارکنان ثابت بماند و این یعنی شرکت ها دستاوردهای جدید خود را با نیروی کارشان به اشتراک خواهند گذاشت.

 

مترجم: مریم کفایتی